Lichtvoetig Hoefgestamp - H.B.M. Overhaus

Lichtvoetig Hoefgestamp - H.B.M. Overhaus

1987. 
Een gedenkwaardig jaar. 
De Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde viert haar 125-jarig bestaan. 
Allerlei evenementen worden georganiscerd om de diergeneeskunde te promoten. 
Om meer be­kendheid te geven aan ons mooie beroep.

Driewerf fout! 
De gevolgen zullen desastreus zijn. 
Nog meer jongelui dan voorheen zullen op de onzalige gedachte komen om dit beroep te kiezen. 
De statistieken wijzen het uit: Na het verschijnen van 'Dokter Vlimmen' was het aantal aanmeldingen bijkans niet te verwerken. 
En James Herriot heeft er ook al geen goed aan gedaan!
Natuurlijk, er is een numerus fixus. 
Maar is deze op de maatschappelijke behoefte afgestemd? 
En in plaats van een uiterst strenge selectie op motivatie wordt er geloot!

In een poging het beroep te redden werd door Duphar Nederland dit boekje uitgegeven.
Leg het in uw wachtkamer. 
Laat de jongelui het lezen. 
Confron­teer hen met de harde werkelijkheid en laat hen daarna zeggen of ze nog zo nodig dierenarts moeten worden. 
Want dit bundeltje laat in een aantal ware verhalen die echt gebeurd en bovendien historisch zijn, zien hoe de dierenarts ten plattelande dag en nacht moet sloven voor zijn brood, hoe zelden hij zijn huisgenoten ziet, hoe onwelriekend hij zich soms vertoont, hoe zijn beste pak in de kast blijft hangen tot de motten het hebben verteerd, hoe weinig dankbaar soms zijn cliënten zijn en hoe weinig meestal zijn patiënten, welke gevaren hij dagelijks loopt, hoe hij soms bedrogen wordt, hoe  hij bloot staat aan kritiek en hoe hij tegen onbegrip moet vechten en tegen de kwakzalverij. 
Al deze afschuwelijke facetten van dit verrukkelijke beroep staan in dit boekje opgetekend. 
De student in spé moet zich nog maar eens goed bedenken, want er is geen weg terug. 
Het is als pinda's eten: Als je er een keer mee begint dan kun je nooit meer stoppen.

Deze verhalen werden tien jaar geleden reeds opgetekend. 
Er is sindsdien veel veranderd. 
De wetenschap ijlde voort en de praktijkvoering ging zich meer en meer richten op de preventie en de begeleiding van bedrijven. 
Eenmans­plattelandspraktijken gaan tot de zeldzaamheden behoren.
Alleen de mensen, die bleven hetzelfde.
En dat is nu juist het boeiende van het beroep van dierenarts: Het contact met mensen. 
En omdat de meeste mensen een klein beetje gek zijn is dat contact zo aardig. 
Vooral als je het zelf niet bent. 
En dat zijn u en ik.
En daarom kunnen wij samen ook glimlachen om de vrouw die, zodra zij de spreekkamer binnenkomt, direct in een vreemde taal begint te spreken, want haar kat verstaat alles was over hem gezegd wordt. 
Nu wordt meteen ook duidelijk waarom van de student diergeneeskunde words verwacht dat hij zijn talen redelijk beheerst.
En daarom ook kunnen wij – u zonder en ik mèt een beetje kiespijn – samen lachen om die boer die besloot een andere dicrenarts te nemen nadat ik hem op een kwade zondag, toen hij belde voor een spoedgeval, te verstaan had gegeven 'dat ik het verdomde om te komen en dat hij de buurtcollega maar moest bellen'. 
Hierdoor en door de schade wijs geworden heb ik nadien nooit meer zelf de telefoonbeantwoorder ingesproken.

Moge dit niemendalletje een bijdrage Ieveren tot de oplossing van het pro­bleem van de plethora en een afname bewerkstelligen van het aantal belang­stelIenden voor de diergeneeskundige studierichting, zodat de numerus fixus kan worden afgeschaft en het leger jongelieden dat nu moet worden teleurge­steld, zonder meer geplaatst kan worden...
Want het is toch zo'n geweldig fijn beroep!

H.B.M. Overhaus (1926) deed van 1954 tot 1968 als dierenarts praktijk in Ouderkerk aan de Amstel. 
Daarna was hij ruim 23 jaar adjunct-directeur van een openbaar slacht­huis en een gemeentelijke vleeskeurings­dienst, aanvankelijk in Hoorn, later in Haar­lem. 
Na ruim een jaar directeur te zijn geweest van de gemeentelijke vleeskeu­ringsdienst in Haarlem, volgde medio 1984 zijn benoeming tot kringdirecteur van de Rijksdienst voor de keuring van vee en vlees, eerst van de kring Zuid-Holland (Noord), later van de kring Noord-Hol­land. 

1 juli 1987 beeindigde H.B.M. Over­haus zijn actieve loopbaan door gebruik te maker van de V. U. T. -regeling.
Ook in de Koninklijkc Nederlandse Maat­schappij voor Diergeneeskunde was de au­teur actief bestuurslid van de afdeling Noord-Holland van 1967 t/m 1982, hoofd­bestuurslid van oktober 1976 tot oktober 1982 en tenslotte vice-voorzitter vanaf okto­ber 1978.

Harde kaft met stofomslag - Duphar Nederland Amsterdam - 1987 - 133 pag - ( 467 gram )

In goede staat.