De vergankelijkheid - Midas Dekkers

De vergankelijkheid - Midas Dekkers

Veel glorie is op haar best als ze aan het vergaan is. 
Maar dan moet ze daar wel de kans voor krijgen. 
Oude gebouwen worden meestal afgebroken voor ze aftakelen, of gerestaureerd tot slechts een modern gebouw rest.
Oude mensen doen zich jong voor. 
Want iedereen wil oud worden, niemand wil het zijn. 
Na het gelukwensen van de honderdjarige wast de burgemeester zijn handen. 
Liever opent hij een nieuwbouwwijk. 
Nieuw is mooi en jong is lekker. 
Tegenover elk herfststukje achteraf in het handenarbeidlokaal staan honderd boeketten fris in honderd bloemenwinkels te stralen.
Toch lonkt het verval. 
Afwaarts is een berg ook mooi. 
Schilders schilderen ruines, toeristen fotograferen tandeloze vissers, Fellini begreep dat de nadagen de mooiste dagen van het oude Rome zijn. 
Nog steeds willen mannen niet oud zijn, maar ze eisen wel een penopauze op. 
De cirkel wil rond.
Restaureren we om het oude te behoeden of proberen we de tijdelijkheid te ontduiken? 
Hoe harder we op de radio over de lente zingen, hoe noodzakelijker blijkt de herfst, wanneer de bomen met een zucht van verlichting hun vrucht en blad aan de wind meegeven. 
Voor hen is het volbracht. 
Wat verval lijkt, is veelal vervulling.

Uitgeverij Contact Amsterdam - 1997 - 256 pag met register - ( 656 gram )

In goede staat ( wat lange penstrepen op het laatste registerblad )