Het boek van Ot en Sien - Jan Ligthart en H. Scheepstra

Het boek van Ot en Sien - Jan Ligthart en H. Scheepstra

Met de oorspronkelijke plaatjes van C. Jetses

De boekjes van Ot en Sien zijn verhaaltjes voor kinderen die net hebben leren lezen.

De serie verscheen in 1904 en 1905 onder de titel Nog bij Moeder, maar is bekend geworden onder de titel van de namen van de twee hoofdpersonen Ot en Sien.

Uit de briefwisseling tusen Ligthart en Scheepstra werd duidelijk dat Scheepstra als de auteur moet worden beschouwd. 
Ligthart beperkte zich tot het geven van aanwijzingen.

Ot en Sien gaat over alledaagse belevenissen van twee kleuters: 

Ot en zijn buurmeisje Sien. 
Meestal spelen ze in huis of in de tuin. 
Een enkele keer gaan ze "de wereld in", als ze naar de school van Trui gaan.

Winter
"Regent het nog, moeder?" 
"Nee, Ot, het is droog. Het heeft gevroren. Ga maar eens kijken."  Ot en Sien Ot gaat eerst Sien halen. Dan gaan ze samen op straat. Het is wel koud, maar dat geeft niet. Gisteren lagen overal plasjes water. Nu zijn ze weg. Het zijn plekjes ijs geworden. Leuk is dat! Je kunt erover glijden. En met je klompen op kloppen.
"Kijk Sien, durf jij dat?" Ot loopt door de goot.
O ja, dat durft Sien best. Het ijs is sterk genoeg. Maar wat is dat? Wat valt er uit de lucht?
Sneeuw! Het sneeuwt! "Zie je 't Sien?"
Ja Sien ziet ze ook, al die kleine, witte, vlokjes. Wat zijn er veel! De straat wordt er wit van. En Ot en Sien ook.
De vlokken worden groter. Het sneeuwt erger. De hele lucht is grauw. En vol sneeuw, vol kleine en grote vlokken.
"Vangen, Sien. In de mond."
"Ja, ja, vangen!"
Daar staan ze met hun mond open. Het gezicht naar boven gekeerd. De witte vlokken vallen op hun wangen en hun neus. En ook in hun ogen. Die kunnen ze daardoor niet openhouden. 
"Blijf toch niet langer in de sneeuw," roept moeder.

Het sneeuwt
Waarom moeten ze nu binnenkomen? "t Was zo prettig buiten in de sneeuw.
"Ga maar voor het raam staan. Dan kun je de sneeuw ook zien,"zegt moeder. Nou of ze die kunnen zien! Alles komt onder de sneeuw. De huizen, de straat, de bomen, alles.
"Kijk die eens zachtjes naar beneden komen, Sien." Ot wijst naar een vlok. Ot en Sien "Welke?" vraagt Sien. Maar dan weet Ot het ook al niet meer. Er zijn er zoveel. Kijk, daar blijft er een vast aan het raam kleven. En daar nog een! En daar! De vensterbank ligt ook al helemaal vol.
He, wat raar is dat! Daar komt een rijtuig en ze hebben 't niet gehoord. De wielen zitten vol sneeuw. Maar al kun je 't niet horen rijden, je kunt wel zien waar het langs kmt.
Kijk eens, wat een diep spoor 't maakt.
Ot wil erg graag naar buiten.
"Toe, moeder, mag het?" 
"Naar buiten in zulk weer? Nee Ot, dat mag niet."
Hee, wie komt daar aan? Het is Trui. Ze is helemaal wit. Haar muts en haar mantel, alles is wit. En aan haar klompen is de sneeuw blijven kleven. Kijk toch eens, wat veel! Ze kan er bijna niet meer op staan.
"Hoe heb je er toch op kunnen lopen," zegt moeder. "Trek die maar eerst uit." 
Ze slaat de sneeuw van de klompen af. En Trui gaat naar binnen. Haar gezicht is nog nat en het haar plakt tegen haar hoofd.
"Was het leuk?" vraagt Ot.
"Nou," zegt Trui, "fijn!" Maar ze kruipt toch gauw bij de kachel. Haar kousen zijn nat en haar handen koud.

Harde kaft - A.W. Sijthoff Alphen aan de Rijn - 1980 - 290 pag - ( 642 gram )

In goede staat.