Grieken zijn geen goden - A. den Doolaard

Grieken zijn geen goden - A. den Doolaard

Alweer een boek over Griekenland, zal men denken, en dan nog wel van een schrijver, die be­kend staat als een minnaar en kenner van Joego­slavië
Den Doolaard vertelt zelf in dit boek, dat hij oorspronkelijk door een toeval naar Grieken­land verdwaald raakte, en pas op latere reizen een steeds diepere genegenheid ging opvatten voor volk en land, zodat zijn liefde allerminst een korte bevlieging is. 
Hij is er trouwens de man niet naar om een-twee-drie een boek over een land te schrijver.
Op vele reizen, vertelt hij, heeft hij in Griekenland zoveel emmers vocht bij elkaar getranspireerd, dat die, na indamping, minstens de spreekwoordelijke zak zout zouden opleveren.
Griekenland heeft drie gezichten: het klassieke, het Byzantijnse en het moderne.
Het bijzondere van dit boek is allereerst, dat de schrijver rond­uit zegt: 'Ik zou óok naar Griekenland reizen indien er geen enkele zuil meer overeind stond, en er geen marmeren beeld meer te zien was'.
Waarom? 
Omdat hij het Griekse landschap (dat eigenlijk ook een `zee-schap' is) liefheeft, én de Griekse mens. 
Daarom gaat hij ook in een anec­dotisch hoofdstuk diep in op het volkskarakter. 
Klassiek Griekenland wordt daarnaast niet ver­waarloosd; integendeel. 
Maar in plants van mi­nutieuze ruïnebeschrijvingen, zoals in zovele Griekenlandboeken, speurt de schrijver telkens, op dichterlijke wijze, naar het eigenlijke diepere wezen, niet alleen van de klassieke kunst, maar ook van de voor-Helleense, z.g. Minoïsche kunst op Kreta, waarover hij indringende bladzijden schrijft. 
Maar ook hier, zoals steeds in dit boek, legt hij de nadruk op de wisselwerking tussen heden en verleden.
Dat geldt ook voor het Byzantijnse, orthodoxe Griekenland. 
Hij beschrijft en beschouwt het dan ook veel uitvoeriger dan gewoonlijk ge­beurt. 
Hij begint met de beschrijving van een orthodoxe Paasviering op een van de eilanden (Hydra), diept daar vervolgens de voor-Christe­Iijke, heidense elementen uit op, en duikt dan onder in het mystieke wezen van de Oosterse kerk, dat op sommige punten diepgaand ver­schilt van het westerse Christendom.
Ook over de geleidelijke overgang van heidendom naar Christendom spreekt hij uitvoerig, ook al, om de vraag te beantwoorden, die zovele Grieken­landvaarders zich stellen: 'Waar kwamen ineens die vreemdsoortige kleine orthodoxe kruiskerkjes vandaan, in een land, dat vol prachtige mar­meren tempels stond ?'
Daardoor is dit boek, behalve een reisverhaal met vele avonturen, zoals men dit van deze schrijver gewend is, ook een brok cultuur-ge­schiedenis, maar dan steeds dichterlijk uitge­beeld.
En telkens weer zegt de schrijver: 'Vergeet de Griekse mens met!' 
Reis niet alleen van ruïne naar ruïne, maar heb een open oog voor de schoonheid van het heden. 
Verrijk u niet alleen met marmer, maar ook met mensen. 
Want het ogen­schijnlijk zo arme Griekenland toont nog een harmonie tussen de mens en zijn levenswereld, die in onze westerse wereld met zijn vele en ver­moeiende ingewikkeldheden grotendeels verlo­ren is gegaan.
In zoverre is voor ons Grieken­land, en dan allereerst zijn eilandenwereld, een verloren paradijs.

Band en belettering omslag Theo Kurpershoek
Geïllustreerd met 8 foto's in kleur en 16 foto's in zwart-wit.
Harde kaft met stofomslag - Querido Amsterdam - 1960 - 267 pag - ( 618 gram - 3,4 cm dik )

In goede staat.