Bruegel - Giovanni Arpino

Bruegel - Giovanni Arpino

De mooiste meesterwerken van Bruegel.

Pieter Bruegel is de stamvader van een van de belangrijkste Vlaamse schildersdynastieen. 
Zijn werkenvormen een sage over dorpen, boeren, feesten en heiligen die allemaal opgaan in een visie op de natuur, naar preromantische smaak. 
Deze visie werd gevoed door fantasie, fascinatie en alle mogelijke ideeën uit een wereld die zeer veraf stond van de sobere vormen, het evenwicht tussen klassieke synthesen in de Italiaanse kunst uit die tijd. 
In de periode dat Bruegel leefde, had Italië te maken met kunstenaars als Michelangelo en Leo­nardo, Palladio en Titiaan. 
Het is de periode van de verheven lijn, van de schokkende sublimatie van de mens in zijn schitterende perfectionering, van vormsynthesen en evenwicht. 
De late, Italiaanse Re­naissance en directe afspiegelingen daarvan vorm­den een tegengewicht voor de Noord-Europese, men­selijke en groteske wereld die zichzelf onderzoekt in zijn kwaadaardigere, vulgaire en volkse aspecten. 
Kunstenaars kenden die een symbolische waarde toe en beeldden ze met een ontgoochelende afstandelijkheid

Critici, tijdsgenoten en historici zagen Bruegel eerst als een boer en later als bourgeois, bigot en libertijn, portrettist van het volk, landschapsschil­der, genreschilder en spitse humanist die in staat was om ingewikkelde constructies vol symboliek en intelligente verbanden te maken die om interpretatie vroegen.

(Uit de tekst van Pietro Allegretti)

In principe hebben we aan een eenvoudige, houten stok voldoende om een beeld van Pieter Bruegel te krijgen: de jonge Vlaamse schilder die verliefd werd op een dienstmeisje, dat liever plezier wilde maken dan trouwen. 
Bruegel vroeg haar tevergeefs om haar hand. 
Het uiterst leugenachtige meisje bleef hem bedriegen. 
De schilder probeerde haar met een afspraak te overhalen: hij pakte een stok en besloot dat hij voor elke leugen een kerfje in het hout zou kerven.
Als de stok binnen de kortste keren doorzeefd zou zijn als een herdersfluit, dan zou hij haar vergeten ... 
Omdat hij wel verliefd was, maar niet gek, koos hij een flinke lange stok uit, die al snel tot onderaan was ingekerfd.

Het is een Boccacciaanse anekdote, en juist aan de hand van dergelijke anekdoten is Bruegel drie eeuwen lang beoordeeld. 
Men vond hem eerst een boer en vervolgens een bourgeois, een strenge katholiek en later een libertijn, humanist en toen filosoof en weer later satiricus. 
Hij is voor een volgeling van. Hieronymus Bosch gehouden en vervolgens voor de laatste primitieve schilder, voor de grootste schilder binnen de
Vlaamse traditie en voor een eenvoudige realist, een landschapsschilder, een genreschilder en iemand die een sprookjeswerkelijkheid schiep...
(Uit de inleiding van Giovanni Arpino)

Het Laatste Nieuws - 2004 - 189 pag - ( 497 gram )

In prima staat.